De BeMC is een van de zwaarste mountainbike meerdaagse van België. Deze wedstrijd wordt door menig mountainbiker, waaronder Mathieu van der Poel, gereden als voorbereiding op het mountainbike wereldbeker seizoen. 

Lees hier het verslag.

Aanstaande donderdag hoop ik rond de klok van 15:45 te starten aan mijn eerste mountainbike marathon ervaring. Ik doe samen met drie vrienden mee aan de Belgian Mountainbike Challenge (BEMC), naar het schijnt een van de zwaarste van Europa. Donderdag 9 mei is de start vanuit La Roche met een proloog over 18,5km. Binnen deze korte afstand worden al wel direct 600 hoogtemeters afgelegd, waarmee de toon wordt gezet. De tweede dag moeten 80km en 2300hm worden overbrugd, en wordt voor het eerst kennis gemaakt met de beruchte muur van Borzée. Op de derde dag zal de Koninginnenrit gereden worden. Deze dag wordt, met 95km en 2950hm, afzien geblazen. Ook in de koninginnenrit zal de muur van Borzée weer overwonnen moeten worden. De laatste etappe lijkt met 62km en 2200hm goed te doen, maar schijn bedriegt. Naast het feit dat dit de vierde dag is, wordt de muur van Borzée in deze etappe zelfs twee keer bereden, waarvan de laatste keer de slotklim is. Ik hoop op zondagmiddag 12 mei, na 255km en ruim 8000hm, met z’n 4en over de finish te komen en met een tevreden gevoel aan te kunnen schuiven bij de gezamenlijke pastamaaltijd. 

Donderdag 09-05-2019
Rond 09:00 vanuit Barneveld vertrekken was het plan. Door allerlei omstandigheden lukte dit niet helemaal, maar een uurtje later dan gepland reden we alsnog richting de Ardennen. Licht gespannen en vol energie kijken we uit naar de eerste etappe waarin 18,5km en 600 hoogtemeters afgelegd moeten gaan worden. Door het verlate vertrek moest de maximum snelheid op sommige plaatsen licht overschreden worden om onze eerste starter (Karel) op tijd af te leveren. Tijd voor een warming-up was er dus niet meer. Na een paar korte sprintjes door het centrum van La Roche startten respectievelijk Karel, Erik, Mike en Lennart. Na de start draaiden we het centrum uit en direct stond de helft van de vandaag totaal af te leggen hoogtemeters op ons te wachten. De eerste 100 hoogtemeters met zo’n 10% over asfalt, maar al gauw draaiden we het bos in, waar nog 200 meter met circa 20% op ons te wachten stond. Na een koude start kwam dit hard bij mij (Mike) binnen. Hartslag bijna tegen de max en zwart voor de ogen. Al gauw kwam Lennart mij voorbij en ik kon niet volgen. Na deze aanslag vlakte het terrein wat af en kwam ik in mijn ritme. Daarna was het genieten van een mooie rit met hier en daar al een voorproefje op de mooie singletracks die ons de komende dagen nog te wachten staan. Na een uur en 10 minuten kwam ik over de finish waar een warm onthaal wachtte. Afdalen richting het centrum waar we de fiets door de “bikewash” konden halen en daarna op naar ons verblijf om te genieten van een warme douche en een bord pasta terwijl de messen geslepen worden voor de tweede dag, met de eerste “echte” etappe. 

Vrijdag 10-05-2019
We worden op tijd en fris wakker. Het belooft een “fantastische” dag te worden. Lekker de tijd om rustig aan te ontbijten en dan met de auto naar La Roche. Zij het niet dat de autosleutel (van Lennart) op magische wijze de benen heeft genomen. Na het complete huis op z’n kop gezet te hebben besluiten we om de fiets richting de start te pakken om toch op tijd te komen. Dit lijkt een goed idee (vandaag wel lekker infietsen) maar terwijl we met een rotgang afdalen vanaf ons huisje naar het centrum realiseer ik mij dat we hier aan het eind van de middag (met 80km en 2400hm in de benen) ook weer naar boven zullen moeten... Ach, ik had de mei Gran Fondo nog niet voltooid zullen we maar zeggen...

De start gaat vandaag opnieuw vanuit het centrum, maar nu de andere kant op. Het recept is gelijk aan de proloog. Starten, de bocht om en klimmen. Opnieuw gelijk 300hm te pakken. Het voelt gelukkig wel beter dan gisteren, maar nog steeds wordt het gauw warm. Daarover gesproken: de angst voor een regenachtig weekend verdwijnt als sneeuw voor de zon! We hadden vandaag prachtig weer. Droog en regelmatig liet de zon zich zien. Genieten!

Goed, na de eerste klim doken we eindelijk het bos in en bij de eerste onverharde klim werd direct afgestapt. Karel en ik probeerden te blijven fietsen maar helaas moesten we net voor de fotolocatie afstappen. Mislukte foto, maar ach, we hebben nog een hele rit voor ons. Al gauw volgen de steile beklimmingen elkaar in rap tempo op en wordt het kleinste verzet gezocht. Met enige regelmaat voel ik of dit echt de lichtste versnelling is, en telkens weer word ik teleurgesteld. Het is een hele zware dag en volop afzien geblazen. Erik en Lennart gingen er weer als hazen vandoor en Karel en ik probeerden nog enigszins bij elkaar te blijven. We reden ons eigen tempo en wachtten bij de stops op elkaar. 

Toen we bij de derde stop hoorden dat het nog ongeveer 30km was zakte de moed ons enigszins in de schoenen. Desondanks wisten we elkaar weer op te beuren en vervolgden we onze weg. Na nog een divers aantal beklimmingen wachtte onze eerste kennismaking met de muur van Borzée. Steil, lang en met reeds 85km in de benen kwamen we hier niet fietsend boven. Uiteraard stond ook bovenaan deze klim de paparazzi weer te wachten. Gelukkig hadden we voldoende ruimte om weer op te stappen, zodat we op deze foto wel fietsend zijn vastgelegd. Deze klim was helaas nog niet het einde. Nog een paar kuitenbijters en daarna afdalen via de klim van de proloog om te finishen bij het hotel. Een paar pannenkoeken, het uitwisselen van sterke verhalen over hoe soepel iedereen de muur opfietste en daarna de fiets even afspuiten. 

Als kers op de taart mochten we nog terug fietsen naar het huisje. Leuk om na zo’n dag nog even te voelen hoe fantastisch die afdaling vanochtend was...

Eenmaal thuis aangekomen ploffen we in de tuin met een colaatje en een zak chips en blikken we kort terug op deze dag. Daarna tijd om ons lekker op te frissen en de innerlijke mens te verzorgen met een goed bord pasta. Onder het eten bekijken we de koninginnenrit en de weersverwachtingen: 🌧🌧🌧
Dat belooft wat....

Zaterdag 11-05-2019
De koninginnenrit. Afzien. Dat staat vandaag op het programma. Vooral na de vele regen die afgelopen nacht is gevallen. Terwijl we ons weer rustig voorbereiden op de rit van vandaag door middel van een goed stevig ontbijt bereikt ons het nieuws dat de rit is ingekort. In plaats van 95km en 2950hm staat 83km en 2350hm op het programma. We kunnen een klein vreugdedansje niet onderdrukken, al neemt de bezorgdheid meteen toe. Als de omstandigheden zelfs voor de lokale begrippen te riskant zijn, wat staat ons dan bij de resterende 83km te wachten?!

Het antwoord volgt snel. Dit keer is de start vanaf het hotel wat gedurende dit evenement in het teken staat van mountainbiken. Vanaf de start een klein stukje door La Roche, maar al gauw wordt de hoogte weer gezocht. Na wat klimmen over het asfalt duiken we het onverharde terrein in. Hier zien we direct wat ons de rest van de dag te wachten staat. Zuigende klei, regen en diepe plassen. Het duurt niet lang voordat we helemaal doorweekt zijn en onder de blubber zitten. Dit maakt het er niet aangenamer op. 

Het terrein is op sommige plaatsen onbegaanbaar. Glibberige paden, gladde boomwortels en keien/rotsen. Het is loodzwaar. De 20km tussen de 2e en 3e bevoorrading zijn voor mijn gevoel de langste 20km ooit...

Gelukkig blijft het niet de hele dag zo. In de loop van de dag klaart het weer op en verschijnt zelfs de zon af en toe. Gelijk moet de kleding aangepast worden. Het blijft lang goed maar ook aan het einde van de middag begint het weer langzaam te druppelen. Gelukkig zit de rit er tegen die tijd bijna op en kunnen we op naar de warme douche. Blij dat vandaag erop zit. Morgen de laatste dag... Uitrijden is het devies. 

 

Zondag 12-05-2019
De laatste dag alweer! Van te voren keken we uit naar deze rit. “Slechts” 62km na twee dagen met meer dan 80km per dag leek ons heerlijk. In deze 62km zitten echter ook weer 2200 hoogtemeters, bijna net zoveel als in de twee voorgaande ritten. Dit maakt ons toch weer wat huiverig. Vooral gezien onze lichamelijke gesteldheid. Maar de finish lonkt en we beginnen toch wel gemotiveerd aan deze rit. Het gaat lekker! De rit start opnieuw vanaf het hotel in La Roche en gaat opnieuw vrij snel de hoogte in. Opnieuw direct een lange klim om de groep wat uit elkaar te trekken. Ik vind het wel prima. Het is sinds gistermiddag droog gebleven en het bos ligt er alweer heel anders bij. Rustig omhoog peddelen, richting het onverharde en daarna konden we zo nu en dan zowaar genieten van de pracht van de natuur. Geweldige uitzichten en af en toe snoeihard afdalen maken veel pijn van de afgelopen dagen goed. De route van vandaag bevat de meeste leuke stukken van alle afgelopen dagen. Na zo’n 25km komen we voor het eerst deze etappe bij de muur van Borzée en Lennart laat even zien over fantastische benen en een uitmuntende techniek te beschikken; hij presteert het om naar boven te fietsen! Wat een klasbak…

Na zo’n 30km zit de eerste ronde erop en beginnen we aan de tweede (licht afwijkende) ronde. De start gaat opnieuw voortvarend, maar in de loop van de tweede ronde begin ik te merken dat de benen er niet veel zin meer in hebben. Het wordt harken richting de finish. Maar met het einde in zicht lukt het om de pedalen rond te blijven duwen. Nog één keer die vermaledijde muur van Borzée op lopen, en dan begint de finale richting het hotel in La Roche. Wat een heerlijk gevoel om die finish over te rijden! We survived BeMC!

Tevreden schuiven we aan voor een lekker bord pasta en een verdiend biertje en eind van de middag vertrekken we weer richting Nederland. Het was een prachtige ervaring om zo’n meerdaagse marathon te fietsen. Bijzonder hoe diep je soms kunt gaan en hoe je je toch telkens weer over dieptepunten heen kunt zetten. Een goede test voor het doorzettingsvermogen! Volgend jaar weer? Vraag dat over een half jaartje nog maar een keer…

Drone shot onderkomen

Drone shot Ardenne forest