Hij is het allernieuwste lid van de club en is stapelverliefd op singletracks. Gertjan Nap heeft al vele fietsuurtjes in de benen zitten, maar komt naar eigen zeggen nog techniek tekort. En daarom is hij lid geworden. Redelijk plots… wat het wegbrengen van je zoontje naar een proefles toch wel niet kan doen.

Naam Gertjan Nap
Leeftijd 38 jaar
Aantal jaar fietsend 20 jaar
Lid sinds april 2018
Fiets Cube Analog

Als automonteur is Gertjan fan van alles wat veel pk’s heeft. In het weekend en in de avonden is het echter nu alleen zijn stalen ros waarmee hij zo hard mogelijk over de paadjes jaagt. Want na 16 jaar zonder heeft hij er eindelijk weer één. En vanaf dat moment ging het eigenlijk alleen maar bergopwaarts. Letterlijk.

Maar even terug: Hoe kwam je in aanraking met het mountainbiken? ‘Dat is eigenlijk al vanaf de eerste klas van de middelbare school. Het was toen ‘gewoon cool’ om elke dag met een mountainbike naar school te fietsen. Ik weet nog goed dat we eens op de fiets op vakantie gingen naar Drenthe. De heenweg ging uitstekend. Maar al bij het eerste ritje in Drenthe ging mijn derailleur kapot. De rest van de vakantie stond mijn mountainbike bij de fietsenmaker en pas op de laatste dag, toen we weer terug moesten, kreeg ik hem terug. Beteuterd als ik was. Pas toen ik een jaar of 18 was, werd het fietsen serieuzer.’

Serieuzer?
‘Ja, ik had een vast groepje vrienden waarmee ik geregeld fietste. Met deze groep ben ik ook twee keer naar Malmedy geweest. Dat was vooral knetterhard jagen en elkaar opjutten. Op mijn 22ste verhuisde ik en dus verviel het fietsen met de groep. Daarna is er niet echt meer wat van gekomen.

Nu fiets je weer fanatiek. Hoe is dat weer zo gekomen?
'Eigenlijk is dat pas vanaf april 2017. Het kriebelde al lang, maar toen een kennis van mij zijn racefiets ruilde voor een mountainbike, wilde ook ik weer gaan mountainbiken. Ik daagde hem uit om samen te fietsen. En dus kocht ik een mountainbike, na 16 jaar zonder. De eerste maanden maakten we samen de bossen onveilig. Ik werd alleen maar fanatieker, terwijl hij juist steeds minder ging fietsen. En ook mijn twee oudste zoons werden besmet met het fietsvirus.’

jordi in lunteren
Jordi die door het Lunterse bos jaagt.

Hoe kwam je uiteindelijk bij de club?
‘Via mijn 10-jarige zoon Jordi. Toen in maart de mountainbiketrainingen bij de Tour de Force begonnen, ging Jordi mee. Ik bracht hem met de mountainbike naar het Fietsenhuis en fietste met de groep mee naar de Goudsberg, met het idee om daarna weer huiswaarts te gaan. Maar eenmaal bovenop de berg kreeg ik de vraag ‘En in welke groep fiets jij mee?’ Hoewel ik eigenlijk puur mee was om te kijken in wat voor groep Jordi terechtkwam, besloot ik om die avond ook gewoon mee te fietsen. Na drie proeflessen, was het ons beiden wel duidelijk: wij wilden lid worden.’

Waar train je nu voor?
‘Om mijn techniek te verbeteren. Ik fiets zelf redelijk wat en vind het geweldig om met de club nieuwe paden en gebieden te ontdekken, maar fietsbeheersing vind ik het belangrijkste. Ik wil voorkomen dat ik bij een moeilijke afdaling glibberend als een schijtzak naar beneden ga. Twee weken geleden gaf trainer Frans van de Stroet hiervoor handige tips. ‘Altijd vooruit blijven kijken. Niet voor je wiel kijken, want dat is dan ook de plek waar je gaat liggen.’ Nou die zit er wel in.’

gertjan en jordi nap tour de force
Team Nap helemaal in stijl.

Wat vind je het mooiste aan mountainbiken?
‘De singletracks, sowieso. Ze zijn de perfecte combinatie tussen snelheid en techniek. De rondjes op de Utrechtse Heuvelrug vind ik daarom ook erg gaaf. Ondanks dat ik er vaak de longen uit mijn lijf trap… waarna ik stiekem toch even snel op Strava kijk of ik toevallig ergens de snelste ben haha.’

Wat is de mooiste plek waar je gefietst hebt?
‘Malmedy; toen met de vriendengroep. Daar wil ik graag nog een keer terug. En op de tweede plek de Utrechtse Heuvelrug. Een doel is om daar nog eens alle rondjes achter elkaar te rijden. Tot nu toe heb ik er nog maar drie achter elkaar gereden. Gesloopt was ik toen.’

gertjan daalt steil af
Gertjan in actie. 'Ik wil voorkomen dat ik als een schijtzak naar beneden ga.'

Welke fietsblunder staat nog scherp op je netvlies?
‘Dat is toch wel de eerste mountainbikerit met de vriendengroep van destijds. Ik brak daar direct mijn sleutelbeen. Niemand had qua moeilijkheidsgraad met mij rekening gehouden en ik had me flink verkeken op een afdaling. Voordat ik het wist vloog ik over mijn stuur en brak ik mijn sleutelbeen. Dat was al de tweede keer dat ik ‘m brak. Ik wist precies hoe het voelde. Toen ik overeind kwam, zei ik meteen ‘ja, die is gebroken’.’

‘Al de tweede keer.’ Wat deed je dan dat je wel vaker botten brak?
‘Turnen. Van mijn zevende tot mijn zeventiende deed ik aan turnen en zat ik op een gegeven moment in het selectieteam. Vanaf mijn vijfentwintigste heb ik het turnen nog een aantal jaar opgepakt.’

‘Ik wil altijd iedereen inhalen.. hoe hard diegene ook fietst’

Leerde je iets bij het turnen dat ook bij het mountainbiken goed van pas komt?
‘Doorzetten en lef hebben denk ik. Angst is gevaarlijk. Als ik vroeger een achteruit salto deed, moest ik niet halverwege gaan twijfelen. Dan wist ik sowieso dat ik verkeerd terecht zou komen. Met mountainbiken is het niet anders. Soms begin ik aan een afdaling en denk ik ‘wat gaat het hier steil!’ Als ik dan begin te twijfelen, gaat het mis. Mij hoor je daarom niet. Gewoon gaan.’

Netjes! En hoe zit het met je doelen? Heb je die?
‘Hmm.. doelen? Ja. Ik wil in oktober tijdens de Goudsbergtocht geen één keer ingehaald worden. Vorig jaar deed ik mee met mijn zwager en ik heb mezelf helemaal aan gort gefietst. En nóg werd ik door jan en alleman ingehaald. Terwijl ik juist degene ben die altijd iedereen wil inhalen. Misschien een ietwat slechte eigenschap van me, maar ik krijg het er gewoon niet uit. Wees gerust, in de auto kan ik mij inhouden hoor.’

Tekst Sven van Raaij

> De vorige keer in 'Onder de helm': Stijn van Veldhuizen. Lees zijn interview hier. <