Vrijdag 19 mei was het moment daar. De jaarlijkse MTB meerdaagse stond op het punt van beginnen voor een mooie groep MTB fanaten.

De reis naar Filly verliep mede door de nieuwe tunnel bij Maastricht soepel. Helaas veranderde het weerbeeld enigszins hoe meer we naar het zuiden reden.

De eerste ‘speldenprikjes’ werden al in de auto uitgedeeld. Evan merkte op dat, volgens Strava, Lammert en Peter toch behoorlijk wat kilometers hadden gemaakt zo vlak voor de meerdaagse. We konden dus letterlijk en figuurlijk onze borst nat maken. De regen kwam met bakken uit de hemel. Eenmaal aangekomen bij onze bestemming in het dorpje Filly vroegen we al snel wat mensen om buienradar te checken.

Dit jaar lag de organisatie in handen van Frans en Connie. Zij hadden gekozen voor een nieuw concept oftewel een vakantiehuisje met alles er op en er aan. Wel moesten dit keer zelf voor het eten zorgen. Frans en Connie hadden al het nodige geregeld. Gebak een koffie stond al klaar. Connie had al een pan met pasta op het vuur staan voor de pasta salade die we dan aan het eind van de middag zouden gaan nuttigen. Een prima ontvangt dus.

We genoten dit keer wel erg van de koffie met gebak. Ook het omkleden / kamer inrichten ging dit keer wel erg traag. Kwam dit misschien door het weer? Toen we met zijn allen in de garage aan onze fietsen stonden te sleutelen vonden we allemaal gebreken. Andre had bijv. problemen met zijn ketting. Wij gaven hem als tip om toch echt even een stukje ‘alleen’ in te rijden. Wij bleven wel even wachten… Helaas bleef het regenen. Uiteindelijk kwam het bikkelgevoel bij iedereen boven en zijn we maar op de MTB geklommen. We vertrokken als één groep. Connie en Frans hadden een mooi eerste lusje uitgekozen in de buurt van de rivier de Ourthe.

Na een tijdje pikte we een ‘oude’ route op de Garmin van Jeroen V. op. Deze liep over in een wel heel vreemde route. Een ‘smurfen’ route. Na elke km stond een blauwe smurf ons uit / toe te lachen met een nummerbordje in zijn hand. Waren dit de kilometers, stijgingspercentages of de percentages regen wat nog zou vallen? Gelukkig werd het weer beter. Toen we onze blauwe vrienden begonnen te herkennen merkten we dat we dit gedeelte van de route een uur geleden ook hadden gereden.

Toch maar onze eigen weg gaan volgen. We kwamen nog de nodige hindernissen tegen. Jan ging even op knietjes over het stuur. Jan Willem kon het ook niet laten even de ondergrond te verkennen. Deze was nog steeds nat en dus glibberig. Vlak voor het einde wachtte ons nog een laatste beklimming grotendeels over het asfalt. Net voordat we begonnen was het wederom Lammert die lek reed en daarmee zichzelf uitschakelde voor de eindsprint. Iedereen had goede bedoelingen maar hij mocht zijn band zelf lappen.

Frans,Wijnand en Evan staken hem de helpende hand toe met zogeheten ‘propjes’ die je zo in het gat van de tubeless band kon stoppen en terugtrekken. Door de druk van het terugtrekken zou de prop moeten blijven zitten… Een aantal vonden het niet erg dat zijn band nog ietsje leegliep. Een aantal was al op de laatste beklimming vooruit gegaan om als eerste aan de douche beurt te beginnen. Jan Willem en Wijnand lieten zien over uitstekende klimmersbenen te beschikken maar hadden zich vergaloppeerd op de lengte. Uiteindelijk was het Jeroen V. die als eerste de bestemming aantikte. Als dank mocht hij na een overheerlijke pasta salade alvast de boodschappen gaan halen met Lammert en Arina in Houffalize.

Lammert en Jeroen waren op zoek naar een wel heel belangrijk ingrediënt: La Chouffe. Het bekende kabouterbiertje van de brouwerij Achouffe. Niet te missen in deze streek. We namen een flesje mee voor een ieder.

Later die avond kreeg het ‘Rocky mountain’ team versterking in de naam van Peter.

Hij kon zo aanschuiven bij de overheerlijke BBQ die Frans en Connie hadden besteld.

Na afloop daagde Rocky’s L(ammert)&P(eter) de wat jaartjes oudere J(eroen)&J(eroen) uit met een potje tafelvoetbal. Het werd een echte battle die ze toch 5x moesten verliezen.

Overigens moest één van de Jeroenen zich wel de meerdere kennen aan de Rocky’s wat betreft het verwerken van de Chouffjes.

De anderen zaten ondertussen na te genieten bij de openhaard die deftig brandde in dit mooie onderkomen.

Dag 2:

De tweede dag begon goed met zonnetje EN een heerlijk ontbijt. Frans had uit een dorpje verderop verse broden gehaald.
Een ieder smeerde gretig zijn boterham ook alvast voor het lunchpakketje. Vandaag stond de route naar La Roche op het programma.

Vlak na vertrek stuitten we op een georganiseerde cyclotocht. Het barste van de Roadies. We besloten een stukje met ze mee te fietsen i.p.v. tegemoet in een afdaling. We zouden dan zo snel mogelijk met een ommetje het bos in duiken. Dit ommetje werd werkelijk een ‘muur’ van eind in de 20 %. Het pad liep dood, alle moeite voor niets en we konden weer terug naar het asfalt waar de roadies volle bak naar beneden zoefden. We besloten ze toch maar even wat langer te volgen tot we de route op onze Garmin zouden oppikken. Een aantal van ons kon het niet laten om een wieltje te pakken… Uiteindelijk kwamen we op onze route. We waren niet de enige vandaag op de MTB. We kwamen wat rookies tegen. We zagen al snel dat het wat minder ervaren jongens waren. De groep was al enigszins versplinterd. Mocht dit een teambuilding uitje wezen dan was de stemming al aardig gezet. De laatste jongen die we tegenkwamen was de groep allang uit het oog verloren. Hij vroeg ons de weg en liet blijken helemaal klaar te zijn met dit … fietsen.

Ook Jan ontkwam niet aan een leegloper. Even uitrusten. Jan Willem en Wijnand waren duidelijk in hun element. Ze klommen deze dag erg sterk. Had Wijnand zijn tactiek al de vorige avond bepaald? Blijkbaar was de BBQ de avond ervoor goed bevallen want ook de anderen klommen goed mee.

Na een spectaculaire afdaling vlak voor La Roche gingen we op zoek naar de welbekende pannenkoeken restaurant. De bekende dames hadden op het eerste gezicht weer weinig zin in klanten. Eenmaal binnen en tijdens het uitserveren werden ze vriendelijker en vielen ze zowaar voor de charmes van Jan. Bij het brengen van zijn pannenkoek bleef er een stukje kleven aan de lap die ze vasthad. In gebrekkig Frans/Nederlands vroeg ze Jan deze er even af te likken (of was het trekken?)

Gelukkig merkte Jeroen op dat zijn pannenkoek nog moest komen. Anders zat hij nu waarschijnlijk nog te wachten…

Eenmaal weer op te fiets wisten een aantal wat net buiten La Roche op ons stond te wachten. Nog een keer genieten van de pannenkoek op een masterklim. Peter, Jeroen V, Jan-Willem, Jan schipper haalde het tot boven. Niet vragend hoe want het antwoord konden ze op dat moment niet geven.

Na het ronden van de grote lus besloot een deel huiswaarts te keren om alvast de douche op te zoeken. Peter, Jeroen, Evan, Jan Willem, Wijnand en Jan reden nog de kleine lus die er aan vast zat.

Dit was een loodzware toegift met een van de langste beklimmingen van het weekend. Bovenop stond het bekende kruisje met een doodshoofd erop. Toepasselijk.

Niet veel later volgde een prachtige technische afdaling met veel losse stenen. Jan Willem en Wijnand herkende deze nog van de vorige dag toen ze deze moesten beklimmen na een verkeerde afslag. Het pad bracht ons naar de Ourthe rivier.

Na het oversteken over de brug kozen we toch wat regelmatiger voor afstappen. Een stuurfoutje zou direct een nat pak betekenen of een gehavend lijf. Jan Willem onderging dit pad gematigder dan vorig jaar. Hij heeft een serieuze stap gezet naar het echte mountainbiken.

De laatste klim was er weer een uit het boekje. Wederom weer lang en zwaar waar Peter toch de eer van de Rocky’s hoog hield door zijn achterste te laten zien.

Bij aankomst konden we wederom weer aanschuiven voor een heerlijke pasta salade die Connie met goede zorg had bereid.

Daarna was het de beurt aan Jeroen V om zijn kookkunsten te laten zien. Wederom pasta maar dan een specialiteit die de anderen nieuwsgierig maakten. Al snel werd er hulp aangeboden.

Na een heerlijke maaltijd ging de openhaard weer aan. De L&P’s daagde J&J’s weer uit. Dit keer kropen de Rocky’s letterlijk en figuurlijk door het stof. Een 10-0 nederlaag schudde hen helemaal wakker. Ze waren helemaal door het dolle heen en wisten op de valreep toch wat potten te winnen. Het was bedtijd.

 

Dag 3

De derde dag begon nog mooier dan dag 2. Het was weer een tikkeltje warmer en de zon scheen weer flink. Wederom vers brood bij het ontbijt. Dit keer besloten we een afsluitend tochtje te pakken met een ommetje naar Houffalize.

De tocht liep door Achouffe. Een dorpje wat zowat volledig bestaat uit de bekende kabouterbrouwerij. Dicht bij de snelweg kozen we voor een afsteek naar Houffalize. We vonden het tijd voor een terrasje. We kozen hetzelfde terras als 3 jaar geleden. We hoopte dat ze dit keer wel gebak konden serveren maar helaas nog steeds niet geleerd. Dan maar weer een taartje halen bij de Patisserie om de hoek. Dit keer geen appeltaart maar een rijstevlaai.

Na de stop besloten we in overleg om een vaste route rondom Houffa te rijden. De rode 5 zou een goede optie zijn. Uiteindelijk bleek deze toch wat meer kilometers te zijn dan vooraf gelezen.

Een oude spoorlijn welke nu geasfalteerd was markeerde een groot deel van de route. De ene keer links van de spoorlijn de andere keer rechts. In een afdaling was het Jan Willem die een lekke band kreeg. Jeroen V keek nog ff trots naar zijn eigen band. Nog geen vuiltje aan de lucht.

Op de laatste technische wortelafdaling voor we Houffa binnenreden was het Lammert die een 'aapje' van het parcours weg wuifde. Een jongetje was wat op het pad aan het klieren en bleef baldadig staan. Lammert floot ff en wuifde met zijn hand dat hij aan de kant moest. Blijkbaar deed Lammert dit met zo'n overtuiging. Het ventje ging direct aan de kant. Na onze foutloze passage kregen we dan ook een applaus.

In Houffa besloot een deel van de groep over het asfalt terug te rijden. De anderen wilde dit eigenlijk stiekem ook wel maar hielden zich groot door net zo lang te wachten tot Jan riep zijn Garmin zo snel mogelijk terug naar start functie te willen gebruiken over onverharde wegen. Dit ging de vorige dag ook goed. Het vertrouwen was snel gewonnen en de groep fanatiekelingen volgde Jan. Vlak voor in 1 van de laatste afdalingen kwam het terrein wat bekend voor. Wijnand koos eieren voor zijn geld en vervolgde zijn weg met een ommetje over het asfalt.

De afdaling die voor de anderen volgde was de laatste richting de Ourthe rivier. Hier moest ook Jeroen V eraan geloven. Een lekke band in volle afdaling noodzaakte hem om even ‘veilig’ rechtdoor te gaan… Na het wisselen van band weer onze route vervolgd. Dit keer na de brug over de Ourthe de verstandige keus gemaakt om links in plaats van rechts af te slaan. Een verstandige keuze. Minder lopen en een mooie beklimming naar onze bestemming.

Na de eerste dag ruim 40 km, na de tweede dag ruim 60 km en na de derde dag ruim 70 km te hebben gereden keken we moe maar voldaan terug. De overgebleven pasta’s gingen er na afloop dan ook gretig in.

We kijken terug op een geslaagde MTB meerdaagse met een natte start maar zonnig einde. Gelukkig is iedereen op wat kleine valpartijen na heelhuids thuisgekomen.

Petje af voor iedereen!

Alle credits dit jaar naar Frans en Connie die het super hebben geregeld en verzorgd. Dit concept is zeker voor herhaling vatbaar. Helemaal gezien de kosten. We waren bijna de helft minder aan kosten kwijt.

Hier vind je alle foto's.