Begin december was het zo ver. En wel 8 december om precies te zijn. Er vielen grote vlokken sneeuw uit de lucht. Langzaam stapelde het “witte goud” zich op tot een laag van wel 20 cm. Mijn MTB hart ging sneller kloppen. Dat wordt morgen lekker in de sneeuw fietsen. Gaaf! Ik informeerde in onze lokale MTB whatsapp groep wie er mee wilden. Al snel reageerde er 2 anderen. Mooi, want alleen fietsen doe ik liever niet.

Mijn vrouw verklaarde me voor gek. Je gaat toch niet fietsen met dit weer. Het knmi geeft “code rood”. Ik uitgelegd dat het in de sneeuw echt heel mooi fietsen is. En dat er anderen mee gaan. En dat ik bijna nooit val. En dat je zo’n kans maar 1 keer per jaar krijgt. Hielp allemaal niks. Ik was nog steeds gek en de anderen niet veel beter. Die nacht viel er nog eens zo'n 10 cm sneeuw extra. In de ochtend was het gestopt met sneeuwen. Perfect!

Op de fiets onderweg naar de verzamelplek bleek de weg behoorlijk glad. Het was oppassen geblazen. De auto’s hadden de sneeuw een beetje vast gereden. En er waren sporen ontstaan. We gingen met zijn vieren richting het bos van Kootwijk. Op de weg houden we het stuur recht en zoeken naar de balans met ons bovenlichaam. De enige manier om overeind te blijven op de glibberige weg. Hier en daar slipt er een wiel weg en is er wat kunst- en vliegwerk nodig om overeind te blijven. Het is inderdaad erg glad en lastig rijden op de weg. Even flitst het door mijn hoofd, waar zijn we mee bezig? Straks smakt er iemand tegen het asfalt. Ik hoor mijn vrouw al zeggen, zie je wel… Ho, wacht even. Niet gaan afdwalen. Daar is nu geen tijd voor. Blijven focussen op de weg. Stuur recht… balans...

Als we bijna bij het bos zijn kruist een sneeuwschuiver ons pad. Hij komt uit een uitrit en steekt de weg over. Hij zal ons toch wel zien? Niet dus. Dus laten wij dan maar stoppen. En inderdaad hij had ons niet gezien. Beide armen gaan in de lucht. Er wordt sorry geroepen.

En weer verder. Daar is het bos al. Het ziet er uit als één grote ansichtkaart. Prachtig! Net een sprookje alles is wit. Wat heeft Iemand dat toch mooi gemaakt! Er staat nog geen enkel spoor in de sneeuw. Onze banden zullen de eerste strepen in dit witte schilderij maken. De sneeuwlaag is vrij dik en het fietst een beetje zwaar. Vergelijkbaar met een beetje mul zand fietsen. Het is een paar graden boven nul en de ondergrond voelt een beetje papperig aan. Het is niet glad. Niets vergeleken bij de gladde weg waar we net vandaan kwamen.

Veel takken hangen laag door het gewicht van de sneeuw die ze moeten dragen. Hierdoor krijgt onze “kopman” de meeste sneeuw voor zijn kiezen. Vaak als hij een tak raakt, valt de sneeuw eraf en veert de tak weer omhoog. Een aantal keer horen we in de verte een hevig gekraak. Waarschijnlijk takken die onder het gewicht van de sneeuw bezwijken.

Op sommige plaatsen moeten we flink ons best doen om de “grijze sneeuw” (water) te ontwijken. Dichtbij Kootwijk is de sneeuw zo hoog dat de schoenen tijdens het trappen door de sneeuw gaan. Er ontstaat een hele punt sneeuw op de schoen. De gemiddelde snelheid ligt niet hoog en al snel moeten we concluderen dat we de route wat moeten inkorten om rond de gebruikelijke tijd weer thuis te zijn.

En weer rijden we over de gevaarlijk gladde weg vanuit het bos naar huis. Het was een prachtig rondje, werkelijk fantastisch. De foto’s die gemaakt zijn geven maar een fractie weer van de beleving die we hebben gehad. Wat is mountainbiken toch leuk!

Onze foto’s vind je hier:
https://photos.app.goo.gl/cx66QPQFpBY5gBYo1